Biorąc za punkt wyjścia ideę utraty i wywłaszczenia, film ten jest refleksją nad fotografią i jej twórcami. Przygląda się miejscu jednostki w kontekście wojny i przymusowych wysiedleń, a także temu, jak fotografie stały się jedynym świadectwem tych wysiedleń, choć i one mogą ulec rozproszeniu. Film zabiera nas w podróż z perspektywy stanowiska do reprodukcji i białej, podświetlanej ramy, na której rozgrywają się historie wojny i utraty — od opowieści fotografa Van Leo o ludobójstwie Ormian w 1915 roku po pogrzeb zamordowanego libańskiego przywódcy politycznego Maaroufa Saada, sfilmowany kamerą Super 8 w Saida w 1975 roku. Pomiędzy nimi historie przymusowych wysiedleń i walki Palestyńczyków opowiedziane są poprzez fotografie Astra Abu Jamra, Samiyyeh Khairi i Abdel Salam Ujayli.