Eksperyment telewizyjny, nakręcony przy użyciu pierwszych przenośnych magnetowidów w liguryjskiej społeczności Carloforte na wyspie San Pietro: przez dwa miesiące niewielka ekipa żyła w bliskim kontakcie z mieszkańcami i ich codziennym życiem. Stworzyła zbiorowy portret, w którym znaleźli się byli górnicy pracujący przy transporcie rudy, marynarze, robotnicy zatrudnieni przy wydobyciu soli, rybacy, poławiacze tuńczyków, robotnicy przemysłowi z regionu Sulcis, młodzi mężczyźni i kobiety związani z branżą żeglugi i edukacji, a także kobiety, „białe wdowy”, żony marynarzy, którym powierzono wychowanie dzieci. Trzy lata później, w świetle zmian, ten pierwszy portret — obejmujący życie, pracę, uczucia i nadzieje, przeszłość i teraźniejszość — pokazano mieszkańcom wyspy na ulicach, placach, w miejscach pracy i szkołach. Reakcje i komentarze zostały sfilmowane i włączone do ostatecznego montażu, który ukazuje proces i metodę pracy. Wideo służy jako narzędzie rozpoznania, tożsamości, uczestnictwa i dialogu horyzontalnego — jako pionierska „telewizja uliczna”.