Biagio i Salvatore spotykają się pewnego ranka przypadkiem na niekatolickim cmentarzu w Rzymie, dokąd przybyli, by odwiedzić grób Gregory’ego Corso. Rozmawiają więc o poezji, współczesności, która unieważniła słowo, nostalgii za „życiem wierszem”, i zastanawiają się, czy kiedykolwiek powtórzy się to, co wydarzyło się w 1979 roku w Castelporziano, gdy autorzy z całego świata zebrali się na wielkim Woodstocku Poezji. Towarzysząc dwóm poetom w autobusach i metrze, obserwując urywki spacerów i podróży samochodem, poznajemy niezwykły obraz Rzymu — podróż śladami melancholii przeszłości i niepewności teraźniejszości, swego rodzaju poetycką opowieść.