Od ponad pół wieku filmowiec Edgar Reitz, jeden z sygnatariuszy Manifestu Oberhausen i pionier epickiej narracji filmowej, jako praktyk i teoretyk bada zasady i granice kina, które zawsze stara się przełamywać i poszerzać na nowe sposoby. Jednym z przykładów jego niestrudzonych poszukiwań i badań są Geschichten vom Kübelkind, które współreżyserował z Ula Stöckl w latach 1969/70 — 22 absurdalnie zabawne, wywrotowe i anarchistyczne filmy krótkometrażowe o różnej długości, świadomie sprzeciwiające się wszelkim konwencjom, z niesamowitym skutkiem. Filmy te pozostają bezkonkurencyjne pod względem dadaistycznej pomysłowości.