Podczas wojny w Zatoce Serge Daney napisał, że rozmowa, według niego „typowo francusko-arabska sztuka”, nie może już toczyć się między nim a jego arabskimi przyjaciółmi. Zasmuceni tą obserwacją, chcieliśmy zaproponować mu przestrzeń, zarówno rzeczywistą, jak i filmową, w której mógłby wznowić dialog przerwany w tamtym momencie. Wybór rozmówcy był oczywisty: Elias Sanbar, Palestyńczyk, historyk, dyrektor czasopisma „Palestinian Studies”, kolekcjoner obrazów: wygnaniec, który archiwizuje pamięć swojego narodu — fotografie prasowe, album rodzinny, pocztówki itd. Dla Sanbara obraz jest dowodem jego tożsamości. Daney spędził większość życia na oglądaniu filmów, ale zawsze odmawiał przechowywania nieruchomych obrazów. Po obu stronach istniało silne pragnienie skonfrontowania tych dwóch postaw wobec obrazu i uczynienia z niego w pewnym sensie przypowieści o relacjach Północ–Południe.