Paryż. Przy małej bocznej uliczce, kilka sekund drogi od Place de Clichy, stoją naprzeciw siebie dwa brudne, zaniedbane hotele. Za ich fasadami toczy się życie marginalizowanych osób transpłciowych z Ekwadoru. Wszystkie pracują jako prostytutki w Bois de Boulogne. Poznajemy wśród nich „Mujeron” („Wielką Kobietę” po hiszpańsku), byłą bokserkę, która wybrała prostytucję i samotne życie, by przetrwać i pomagać rodzinie w ojczyźnie. Poznajemy też żywiołową i ironiczną „Rominę”, która zdaje się spełniać swoje marzenia dzięki prostytucji: ma kobiece ciało, wiedzie życie gospodyni domowej, mieszka w małym mieszkaniu i ma trochę pieniędzy. Dwie równoległe egzystencje, pozornie skrajnie odmienne, w rzeczywistości połączy jednak tragiczny finał. Historia Rominy i Mii, zarazem beztroska i tragiczna, przechodząca od kokieterii do nędzy, od optymizmu do fatalizmu, balansuje między radosną zażyłością a samotnym cierpieniem.