Spektakl Petera Morina, celowo narracyjny, fantastyczny i symboliczny, domagał się filmowej transpozycji, w której przedmioty, działania i gesty, nie tracąc nic ze swej mocy, zostałyby wykorzystane w inny sposób — uwolnione od czasu rzeczywistego, linearności i przestrzeni teatralnej. Umożliwiło ją zastosowanie języka kina (czyli licznych ujęć, kontrastu światła i mroku, ruchu kamery, nakładania obrazów oraz zróżnicowanego rytmu montażu).