Dla Jorgego Cedróna był to akt nostalgicznej i politycznej afirmacji. Nie potrafił wyjaśnić, dlaczego go nakręcił, ale stwierdził: «Trzeba było go nakręcić». Rezultat, nigdy publicznie niepokazywany w Argentynie, cechuje radosna twórcza wolność; to muzyczny kolaż, w którym historia tanga i jego korzenie splatają się z historią polityczną Argentyny. Ulica Buenos Aires zrekonstruowana w teatrze Ariane Mnouchkine, starszy Europejczyk potrafiący zagrać melodie, do których stworzono bandoneon, lecz nieznający tanga, spotkanie przyjaciół w pracowni Antonio Seguí, muzyka Cuarteto Cedrón, koniki na biegunach i skonsternowany Indianin to niektóre z wielu elementów połączonych przez filmowca w tym osobliwym, wyjątkowym dziele.