Fragment życia Jerzego z Podiebradów od koronacji do śmierci (1458–1471), kreślący portret wybitnego monarchy, którego imię lśniło jako symbol czeskiej państwowości, zwycięskiego wodza i rozważnego męża stanu; potężnej, złożonej i pełnej sprzeczności osobowości w samym środku niezwykle dramatycznego XV wieku. Podczas trzynastu lat samodzielnych rządów chciał z całych sił bronić tego, co zdobyli husyci; chciał bronić tych zdobyczy nawet w czasach i otoczeniu, które dążyły do rozprawienia się z husytami. To właśnie w tym burzliwym okresie zrodził się pomysł Podiebrada, by utworzyć zrzeszenie monarchów, którzy rozwiązywaliby konflikty za pomocą porozumień i traktatów, a nie wojny. Także jako ojciec poświęcił się dla ukochanej ojczyzny: nie przekazał korony czeskiego króla synowi, lecz polskiemu królowi Władysławowi, „Księciu Pokoju”.