Batato Barea, „klaun/intelektualista/transwestyta”, był geniuszem undergroundowej sceny, który dzięki własnemu poetyckiemu radykalizmowi potrafił ukazać wszystkie niuanse zmieniającego się kraju w tak wyjątkowy sposób, że stał się niezastąpiony. Ten paradoks stanowi punkt wyjścia dla dokumentu Petera Panka i Goyo Anchou, dwóch autorów poszukujących bohatera i jego dziedzictwa, ale także jego niezastąpionej obecności oraz ulotnej, efemerycznej teatralności, która rzucała wyzwanie wszelkim nakazom i konwencjom.