Bardziej niż inne dzieła Wu, „My Time in the Red Guards” koncentruje się na „historii” i stanowi zapis jego fascynacji chwilą, która przeminęła — rewolucją kulturalną Mao. W 1966 roku Czerwona Gwardia paradoksalnie reprezentowała oficjalną awangardę — ruch, któremu przewodziła młodzież zdecydowana zostać bohaterami rewolucji. Wu przeprowadza wywiady z osobami, które wstąpiły do Czerwonej Gwardii jeszcze w szkole średniej; większość z nich to dziś ludzie sukcesu, niektórzy są członkami Partii. Błędne kalkulacje i okrucieństwa tej skrajnej kampanii kulturalnej zostają przed nami odsłonięte, opisane we wspomnieniach i dodatkowo zilustrowane archiwalnymi kronikami propagandowymi. Wahania i ciepłe wspomnienia walczą o głos, gdy rozmówcy zdają się mylić nostalgię za młodzieńczym zrywem z nadmiarem historycznych faktów.