Korzystając z kwestionariusza, autor przeprowadza wywiady z pisarzami, artystami i wybitnymi postaciami kolumbijskiej kultury. W rozmowach Arango portretuje te osobistości, zadając sugestywne pytania i wykorzystując nieświadome ujawnienia, które przynosi improwizowany charakter odpowiedzi. Podobnie niektóre postacie, Nadaístas i inni artyści, opowiadają w pierwszej osobie historie swojego życia, poruszając tematy swojej sztuki, życiowych motywacji i kultury. Na koniec przedstawione zostają dwie kroniki: jedna skierowana do krewnego Arango mieszkającego w Chocó, a druga, w której autor snuje refleksje na temat Cartagena i jej historycznego centrum na podstawie podróży, którą odbył do tego miasta w 1966 roku.