„The White Hands” – „Przyszłam do filmu jako poetka, chcąc sprawdzić, czy potrafię wyrażać siebie obrazami, a nie słowami — stworzyć poemat filmowy. Nie tradycyjny utwór liryczny, lecz coś, co sugeruje, napomyka i przekazuje swoją treść, nawet jeśli nie da się jej zrozumieć w logicznym sensie”. Tak Rut Hillarp opisała swoją filmową interpretację legendy o Tristanie i Izoldzie. Zaczerpnęła ten klasyczny motyw ze swojego zbioru poezji The False Farewell. The White Hands to próba surrealistycznej wizualizacji poematu za pomocą symbolicznych sekwencji obrazów.