„Na początku mój pierwszy film dokumentalny miał być portretem prezesa klubu karnawałowego w mojej rodzinnej wiosce. Podczas kręcenia szybko stało się jasne, że mój bohater nosi maskę nie tylko w karnawale. Prowadzi podwójne życie. Stopniowo uświadamiałem sobie, że ten projekt filmowy ma wiele wspólnego także z moją własną historią. Odkryłem paralele między historią prezesa klubu karnawałowego a moją. Pierwotnie planowany, prosty portret przerodził się w esej o domu w ogóle i etyczną lekcję tworzenia filmów. Reżyser stał się bohaterem, a bohater reżyserem”. — Dave D. Leins