Heterophobia ukazuje błyskawiczny upadek Mariano w piekło. Młody gej, najpierw zgwałcony, a następnie odrzucony przez heteroseksualnego przyjaciela, z którym wiązał niejasne romantyczne nadzieje, przechodzi emocjonalną drogę: od początkowego poczucia winy i mesjanistycznej woli odkupienia, przez wybuchającą złość i obezwładniającą wściekłość, aż po ostateczny wniosek: jedynym możliwym działaniem przeciwko patriarchatowi jest rewolucja. Film powstał na obrzeżach argentyńskiego środowiska audiowizualnego (z którego część ekipy twórczej została skutecznie wykluczona). Zrealizowany zgodnie z zasadami kina partyzanckiego, jest romantyczną pieśnią z pochodnią — nie melancholijną, lecz domagającą się pochodni, którą można podpalić świat.