W latach 1975–1983 we francuskich kinach można było oglądać nowy rodzaj filmów: rodzimej produkcji gejowskie filmy pornograficzne. Kręcono je na taśmie 16 mm, a większość uzyskała certyfikaty CNC (Narodowego Centrum Kinematografii). Wyświetlano je w nielicznych paryskich kinach specjalizujących się w gejowskich filmach pornograficznych: Le Dragon, La Marotte i Le Hollywood Boulevard, a także w kilku kinach na prowincji. Za ich produkcję odpowiadały głównie trzy firmy: Les Films de La Troïka (Norbert Terry), AMT Productions (Anne-Marie Tensi) oraz Les Films du Vertbois (przede wszystkim Jacques Scandelari). Gatunek przedwcześnie zniknął wraz z pojawieniem się wideo. Ostatni film, „Mon ami, mon amour (My friend, my lover)”, powstał w 1983 roku. Od tamtej pory gejowskie filmy pornograficzne nie są wyświetlane we francuskich kinach. Ten film jest efektem pięciu lat żmudnych poszukiwań i dochodzenia. Zawiera obszerne wywiady z reżyserami i aktorami, ilustrowane licznymi fragmentami ich filmów.