Pośrodku pastwiska rośnie stary dąb spleciony z platanem. Bětka, która pasie owce, nazywa go jabłoniowym dębem. To jej ulubione miejsce. Zdaje się, że z korony drzewa obserwuje ją jej matka, za którą zarówno ona, jak i jej ojciec bardzo tęsknią. I właśnie tutaj Bětka spotyka młodego księcia, dla którego wojskowa chwała jest najważniejsza na świecie. Choć pasterka mu się podoba, posyła jej ojca do więzienia za jego narzekanie i niechęć do bezsensownych podbojów wojskowych. Mówi, że go wypuści, gdy ktoś pokona jego, księcia. Zrozpaczona Bětka szuka pocieszenia przy jabłoniowym dębie, gdzie nagle otrzymuje nie tylko cudowną pieszczotę, lecz także radę. Pomoże jej ktoś, czyja głowa jest ognista jak jesienne drzewo, w połowie złota, a w połowie szkarłatna...