W mrocznych latach ostatniej dyktatury w Argentynie, pod koniec 1979 roku, w mieście Rosario pojawiła się eksperymentalna grupa artystyczna Cucaño, tworzona przez bardzo młodych dorosłych. Czuli potrzebę wyrażenia sprzeciwu wobec niebezpiecznej i śmiertelnej rzeczywistości, a zarazem poszukiwali własnej tożsamości w okresie dorastania. Stworzyli znaczące dzieło zbiorowe — ulotne, lecz istotne — będące najpełniejszą odpowiedzią, jakiej młody człowiek mógł udzielić innym lub samemu sobie w czasach skrajnych represji wobec swobodnego wyrażania siebie.