W grudniu 1437 roku cesarz Zygmunt, król Czech i Węgier, wraca z Pragi na Węgry. Z powodu długotrwałej choroby zatrzymuje się wraz ze swoim orszakiem na zamku w Znojmie. Żona cesarza Barbora, córka Alžběta i jej mąż, książę Albrecht Habsburski, najwyższy kanclerz Kašpar Šlik, biskup, lekarze, a także były zwolennik ruchu husyckiego, mistrz Křišťan z Prachatic, wszyscy spodziewają się śmierci cesarza. Członkowie rodziny, a nawet najwyższy kanclerz, zastanawiają się, jak zdobyć dla siebie koronę czeską. Cesarz dyktuje już testament, ale jeszcze nie opieczętował go pieczęcią. Czeka i podsumowuje swoje panowanie. Choć się broni, nieustannie nawiedzają go wspomnienia rewolucyjnego ruchu husyckiego, który tak okrutnie stłumił, oraz Husa, za którego śmierć był odpowiedzialny.