Tragikomedia absurdu oparta na twórczości Daniila Charmsa (1905–1942). Próbując odtworzyć rzeczywistość lat 30., które przypadły na okres rozkwitu twórczości Charmsa, reżyser naśladuje ówczesny styl filmowania i aktorstwa oraz wprowadza do obrazu „postarzony” dźwięk. Dzięki temu udaje się osiągnąć maksymalną wierność tekstowi autora, a dźwięk pomaga widzowi zanurzyć się w atmosferze, w której żył i tworzył klasyk absurdu. To świat iluzji, aluzji i skojarzeń, odzwierciedlający strumień świadomości twórcy żyjącego w epoce milczenia.