Rozbrzmiewa flet. Para wchodzi na podłogę, na której widać duże okrągłe plamy światła, przypominające wielkie okrągłe świetliki w Filmhuset w Sztokholmie w Szwecji. Ona ma na sobie krótką złotą sukienkę. On — długi czarny płaszcz. Oboje noszą maski. Do muzyki dołączają kolejne instrumenty, a teraz tańczy już płonący ogień i widzimy twarz kobiety w ekstremalnym zbliżeniu. Mężczyzna czule ją pieści. Zapałka płonie i gaśnie. Kolejne zbliżenia młodej kobiety. Dwie zapałki stykają się i wybuchają płomieniem. Później znów widzimy mężczyznę i kobietę, tym razem na zewnątrz, nad miejską wodą. Wyglądają na zmęczonych i znudzonych, jakby namiętność, która narodziła się podczas tańca, zdążyła już bezlitośnie wygasnąć. Film miał premierę jako krótki prolog do „Persona” Ingmara Bergmana.