W tym filmie-manifeście dwie artystki tworzą to, co nazwały „Cinéma corporel” (Kinem Ciała), prezentując się jako „podwójna autorka” i kładąc podwaliny pod radykalne postawy krytyczne i estetyczne w swojej przyszłej twórczości. „Double Labyrinthe” ma lustrzaną strukturę opartą na ich „wzajemnym spojrzeniu”: w pierwszej części Katerina występuje filmowana przez Marię, a w drugiej Maria występuje filmowana przez Katerinę.