Większość moich dłuższych filmów opierała się na snach i miała osobisty, częściowo autobiograficzny charakter. Tarp odzwierciedla moje zainteresowanie prostszymi, podstawowymi tematami wizualnymi: kolorem, kształtem i filmowaniem „znalezionych obiektów”. Zacząłem „rejestrować” wszystkie plandeki w mojej najbliższej okolicy i okolicznych miastach — plandeki na samochodach, łodziach i kamperach, plandeki służące jako namioty, na ciężarówkach i zwisające z wiaduktów nad autostradami. Powstały w ten sposób fragmentaryczny obraz zachowuje oniryczny ton, a jednocześnie mówi o tajemniczym sposobie, w jaki my, Amerykanie, zakrywamy i chronimy różne rzeczy, oraz o dziwnych miejscach, w których to robimy.