W 1750 roku, w blasku Karaibów, pojawia się człowiek, który zapisał się w historii jako prekursor niepodległości Wenezueli. Nazywa się Francisco de Miranda i, mówiąc ściśle, jest największym globtroterem, jakiego znały obie Ameryki. Miranda ma reputację niepoprawnego wędrowca, wiecznego konspiratora, renegata, zdobywcy arystokratów i dworzan, miłośnika azylów, bibliotek, więzień i domów publicznych; napisał 63 tomy swojej autobiografii, przyjaźnił się z książętami, wojskowymi i światowej sławy artystami, kolekcjonował kobiety i niewyobrażalne marzenia, był niespokojnym uciekinierem, właścicielem dziesięciu różnych imion, a brytyjska prasa przedstawiała go wówczas jako przyszłego wyzwoliciela Ameryki Hiszpańskiej.