Częściowo symfonia miejska, częściowo poemat wizualny, film ukazuje niewidzialne życie miasta oczami operatorów dźwigów pracujących wysoko nad jego ulicami. W luźnej strukturze jednego dnia, rozpoczynającego się od wspinaczki operatorów o świcie i kończącego ich zejściem po nocnej zmianie, film obserwuje budzące się do życia miasto — od ożywionego zgiełku, przez południowy zastój i szalony wieczorny pośpiech, aż po ponowne wyciszenie w środku nocy. W trakcie filmu operatorzy dzielą się swoimi przemyśleniami i refleksjami na temat London oraz życia w ogóle. Wyłania się z tego liryczna medytacja nad tym, jak nasze istnienie kształtuje środowisko, w którym żyjemy — zarówno operatorów wysoko na niebie, jak i obserwowanych przez nich ludzi na ziemi.