Obraz pomieszczenia, którego wygląd zmienia się wraz z odcieniami światła. Przeszklona fasada, widziana przez okno. Zmieniające się kompozycje kwiatowe na stoliku. Dźwięki dobiegające z zewnątrz kadru. Plac budowy sugeruje zmiany zachodzące na zewnątrz. Próby. Czy fale dźwiękowe fortepianu docierają do nas z dołu, czy z sąsiedniego pomieszczenia? W 21.3 °C Helena Wittmann ogranicza elementy filmowe do tego, co najistotniejsze: światła, cienia, dźwięku, kierunku. Z tej minimalnej formy wyłaniają się historie, które pozostają w pamięci, i atmosfery, które rezonują. Stopniowo widz zostaje skierowany z powrotem ku sobie. Przez znajdującą się naprzeciwko przeszkloną fasadę ktoś zdaje się spoglądać na nas. Tylko temperatura pozostaje taka sama.