„Nasze życie to film! Nie powinnaś robić kolejnego” — krzyczy wściekła matka, ale jej córka wychodzi już za bramę, zdecydowana dołączyć do grupy działających w konspiracji aktorów i filmowców, którzy czekają w furgonetce. W zakurzonej wiosce Khosro, dwadzieścia kilometrów od Teheranu, można znaleźć pracę w cegielni, ale amatorska produkcja filmowa daje miejscowym powód, by żyć. A przynajmniej dawała, dopóki władze nie odkryły tej lokalnej rozrywki, a scenarzysta i reżyser Ali Matini nie trafił do więzienia. Teraz niemal wszyscy, poza nielicznymi, trzymają się od projektu z daleka, bojąc się aresztowania. Matini i jego ekipa odważyli się jednak nakręcić jeszcze jeden film, aby bardziej znany reżyser Moslem Mansouri (niegdyś więzień polityczny) mógł udokumentować ich sztukę i odwagę. Ekipa żartuje, że osła mającego zastąpić wózek kamerowy używa „nawet Orson Welles nie mógłby tak pracować”. Ale Welles nie może przecież szczerze powiedzieć, jak Matini: „Nasze życie jest takie, jak opisywał je Kafka… Wisimy na szubienicy kina”.