Czarni ludzie, czerwone karły, idole na spiżowych rumakach, cienie geniuszy i bohaterów. To nie jest opowieść o Hadesie z podręcznika do historii starożytnej. To jest Sankt-Petersburg — taki, jaki jawi się w mistycznej tradycji literackiej. Pompatyczny, rozległy i — martwy. Na niebie nie ma blasku, Newa wygląda, jakby została odlana z ołowiu, ciężkie powietrze uciska i nie może przedostać się do płuc, już zaatakowanych przez prątki Kocha, a wokół czają się złowrogie lęki, grożące karą za nieznane przewinienie. Nawet białe noce są nieprzyjemne. Zdaje się, że można spotkać widmo Poety, który został zamęczony w trzydziestym roku któregoś z minionych stuleci. Uważajcie na pomniki. Lubią spacerować po miejskich nabrzeżach (jak powiedział nam Poushkin — przynoszą szczęście!). I nie ufajcie tej prospektowej Newie. Miasto-widmo, wyrosłe z bagna będącego schronieniem złych duchów. Olśniewający St.-Petersburg.