„Filmowa reinterpretacja” noweli Maxa Frischa Montauk (1974) oraz fragmentów jego opublikowanych dzienników. Nie jest to ani biograficzny portret Frischa – jednego z najwybitniejszych szwajcarskich pisarzy XX wieku – ani ekranizacja noweli. Zamiast tego Dindo powraca do miejsc opisanych przez autora w jego tekstach, poszukując śladów minionych wydarzeń, które mogły być bardziej wyobrażone niż rzeczywiste.