Balerina, której pointy przedłużono zestawem ostrych kuchennych noży, tańczy i wiruje nieustannie, aż do wyczerpania, walcząc o utrzymanie równowagi na pokrywie fortepianu koncertowego ustawionego na scenie. Teatr, z ciepłym światłem i czerwonymi aksamitnymi dekoracjami, przypomina przerośniętą pozytywkę. Kamera okrąża tancerkę, ukazując drugą stronę sali: pusty i boleśnie nagi teatr. Balerina jawi się jako upiorna postać, wyrażająca wysiłek, poświęcenie i ból w dążeniu do perfekcji. Jest zarazem krucha i okrutna. Początkowo nieśmiałe i niepewne, jej kroki stają się coraz bardziej stanowcze, złowrogie i niepozbawione przemocy, skrobiąc i nacinając delikatną powierzchnię fortepianu ostrymi pointami.