Asocjacyjny obraz dni, nocy i postaci, które wypełniały życie Arthura Janova, określający w konkluzji „Nigdy nie jest za późno, by mieć szczęśliwe dzieciństwo”. Arthur Janov (1924–2017) był klasycznym przykładem charyzmatycznego terapeuty, który pojawił się we właściwym czasie — w duchu epoki. Dr Janov po raz pierwszy usłyszał o zalążku krzyku pierwotnego od jednego ze swoich pacjentów, gdy stosował konwencjonalną psychoterapię psychodynamiczną. Był to absurdalny spektakl teatralny Raphaela Montañeza Ortiza pod tytułem „Mommy, Daddy”, wystawiony w Londynie w 1966 roku. Terapia pierwotna narodziła się, gdy na początku 1970 roku ukazała się książka Arthura Janova „The Primal Scream”.