Mój nieruchome obrazy, 1952–2002, ostatni film Davida Perlova, opiera się na jego fotografiach. Ma formę tryptyku: pierwsza część zabiera widza w podróż do samych korzeni obrazu, kadru, kąta, światła i zatrzymanego ruchu ludzi oraz skłania do refleksji nad fotografią nieruchomą i filmową. Druga część koncentruje się na trzech fotografach, których Perlov głęboko podziwiał: Davidzie Seymorze, Henrim Lartigue’u i Henrim Rothcie (fotografie tego ostatniego posłużyły jako dowody w procesie Eichmanna).