Nawet w 1970 roku powstawały filmy przygotowywane w poprzednich latach i wyrażające poetykę tamtego czasu. Ivan Renč stworzył niemal protokolarną przypowieść, celowo umieszczoną poza czasem i przestrzenią, rozgrywającą skrajnie modelową sytuację. W nieco chaotycznej i nie zawsze przekonującej historii opowiada o młodym strażniku więziennym, który marzy o życiu w samotnej latarni morskiej. Jest na swój sposób groteskowy, ma wypaczony charakter, z trudem znajduje jakąkolwiek satysfakcję w swojej pracy, nie potrafi wzbudzić w więźniach choćby odrobiny szacunku — a wtedy bohater wyładowuje nadmiar napięcia, znęcając się nad bezbronnym psem. I pewnego dnia dojdzie do spotkania prowadzącego do zwarcia.