To, co zaczyna się jako standardowy dokument z wypowiedziami do kamery o przeżyciach jednej kobiety w Auschwitz podczas II wojny światowej, przeradza się w portret starzejącej się Węgierki — pani Emmy — i opowieść o tym, jak rude włosy ocaliły jej życie. Twórcy filmu nie ukrywają swojego udziału w jego realizacji, wręcz nieustannie wydają jej polecenia, co pozwala nam docenić bogactwo szczegółów i skupienie, z jakimi pani Emmy snuje swoje wspomnienia.