Gurudas był nauczycielem sanskrytu w wiejskiej szkole w Bengalu przed podziałem. Podczas nauczania odczuwał brak aktualnego leksykonu języka bengalskiego, który przybrał nową formę, odrywając się od swojego sanskryckiego pierwowzoru. Wkrótce poświęcił się opracowaniu słownika i większość życia spędził, zbierając słownictwo z ust zwykłych ludzi. W następstwie podziału Bengalu w 1947 roku przybył do Bengalu Zachodniego i znalazł schronienie w obozie dla uchodźców. Tymczasem kolejno stracił córkę, syna i żonę, a mimo popadnięcia w skrajne ubóstwo nie stracił ducha i kontynuował swoją misję. Jedyną kobietą u jego boku była owdowiała synowa, która czuwała niczym niezłomny płomień miłości i oddania. Gdy jego dzieło ujrzało światło dzienne, uczeni tłumnie przybywali, by oddać mu hołd. Rząd przyznał mu stosowną nagrodę, lecz ją odrzucił. Sprzeciwiał się wszelkim takim pustym gestom uznania.