W swoim filmie Lothar Lambert postanawia sportretować jedenaście kobiet po czterdziestce mieszkających w Berlinie, przeplatając opowieści o ich doświadczeniach, obecnym życiu i oczekiwaniach na przyszłość. Wśród nich jest kilka znanych berlinek, takich jak Irene Schweitzer, prowadząca sklep „Kaufhaus Schrill” przy Bleibtreustrasse, fotografka Erika Rabau i malarka Evelyn Sommerhoff. Kobiety opowiadają o chaotycznym życiu rodzinnym, dramatycznych zwrotach akcji, odważnych decyzjach, nieudanych związkach, załamaniach i nowych początkach, a także o sztuce zaciskania zębów mimo wszystkich ciosów, jakie zadaje życie. Bez ogródek opowiadają filmowcowi, jak stały się tymi, kim są; nieskrępowanie rozmawiają też o swoich miłosnych podbojach i przy okazji zastanawiają się nad sytuacją społeczną w Niemczech.