Niegdyś 82-letni dziś Leo z radością podróżował z żoną Riet do odległych krain. Jednak od pojawienia się pierwszych oznak choroby Alzheimera teść filmowca Marco Niemeijera woli własne podwórko od każdego innego miejsca. Otoczony ukochanymi drzewami i roślinami Leo próbuje utrzymać kontrolę nad coraz bardziej zagmatwaną rzeczywistością. Przez rok Niemeijer filmuje Leo co miesiąc, od jednej pory roku do następnej. Bez względu na deszcz czy słońce Leo zawsze przebywa w swojej bezpiecznej przystani, wolnej od trosk. Początkowo jego słowa i działania są spójne, lecz z czasem stają się coraz bardziej nielogiczne. Leo zaczyna bez celu błąkać się po podwórku, chwyta jakąś myśl, po czym ją gubi. W radzeniu sobie z sytuacją pomagają mu różne mantry, na przykład: „Nie będę tęsknić za tym, czego nie szukam”. Intymne sceny na podwórku przeplatają się ze starymi nagraniami domowymi, które Leo kręcił w latach, gdy pochłaniała go żądza podróży.