Przez długi czas psychoanalizie nie udawało się zakorzenić we Włoszech. Idealizm, katolicyzm i faszyzm uważały ją za pseudonaukę, podczas gdy marksizm postrzegał ją jako ideologię burżuazyjną. Dopiero po 1968 roku sytuacja zaczęła się stopniowo zmieniać: powstały liczne grupy, które czerpały inspirację z Lacana, takie jak mediolański kolektyw Semiotica e psicoanalisi, który w 1976 roku zorganizował międzynarodową konferencję poświęconą szaleństwu.