Rogers stworzył tę „minimalistyczną operę mydlaną” z wiadomości pozostawionych na jego automatycznej sekretarce w ciągu całego roku. Wraz z towarzyszącymi im obrazami scen nakręconych z okien nowojorskiego loftu filmowca nagrania układają się w zabawną opowieść o życiu rozpiętym między sferą publiczną a prywatną; obserwujemy śluby odbywające się w kościele po drugiej stronie ulicy, przechodniów z trudem przedzierających się przez śnieg na chodniku, a z czasem zanurzamy się w medytacyjnych rytmach wewnętrznego świata Rogersa.