Mój starszy brat odszedł zbyt wcześnie, bez słowa. Tak naprawdę nigdy nie potrafił mówić ani chodzić. Nigdy nie wiedziałem, co widział ani słyszał. Ani czy naprawdę mnie kochał. Zanim więc nasze wątpliwości i żal na zawsze się utrwalą, my, jego dwaj młodsi bracia, postanowiliśmy dokończyć film, który zaczęliśmy z nim kręcić w ostatnim roku jego życia, mając nadzieję, że znajdziemy słowo lub spojrzenie, które raz na zawsze nam to udowodni.