Ten zwodniczo spokojny film przedstawia portret rodziny Aljafaris w Ramleh i Jaffie, balansujący między dokumentem a filmowym pamiętnikiem, prowadzony przez zwinną kamerę, która spokojnie, lecz nieustannie porusza się po pomieszczeniach zamieszkanych, uszkodzonych i zrujnowanych domów. Tytuł odnosi się do dachu brakującego w domu, do którego rodzina Aljafaris przeniosła się w 1948 roku — domu niedokończonego, nieukończonej budowy. Wykorzystanie bezruchu i przestrzeni poza kadrem tworzy poczucie zawieszenia, czasu spędzonego na oczekiwaniu, następstw wydarzeń i życia przeżywanego gdzie indziej. Uderzające wykorzystanie obsady, czyli własnej rodziny, przez Aljafarisa ujawnia wpływ Bressona i jego użycia nieprofesjonalnych aktorów jako modeli, których występy emanują z ich obecności, a nie z gry aktorskiej.