W warunkach nieustannych reżimów dyscypliny i wcielania rytuały, wiary, ciała oraz pozycja człowieka i boga zmierzają ku wykorzenieniu, w którym tracimy więź z ziemią i innymi. Czas zostaje rozłożony na coraz drobniejsze cząstki. Ci, którzy nie zdołali dotrzymać kroku, pojawiają się teraz w spojrzeniu zatrzymanego kadru. Niezależnie od tego, czy chodzi o człowieka, czy boga, wszelkie zniszczenie i odrodzenie spotykają się w tym punkcie w poszukiwaniu bezpiecznego zakątka.