Kiedy pod koniec życia Cimrman prezentował swój dorobek artystyczny, dotarła do niego przygnębiająca prawda: żadnego z podpisanych przez siebie dzieł nie rozpoznano. Postanowił więc wycofać się w anonimowość autora i stać się folklorem. Jasnowidząco dostrzegł, że nowoczesność skazuje na wymarcie ludową twórczość w takich dziedzinach jak pieśń narodowa, opowieść, legenda, przysłowie czy wiedza o pogodzie. Jedyną rzeczą, która może umrzeć i przetrwać zarazem w folklorze ustnym, jest anegdota. I odgrywa ona znaczącą rolę w jego sztuce Lijavec.