Po opublikowaniu A Thousand Plateaus, dzieła będącego zwieńczeniem jego twórczej współpracy z Gillesem Deleuze’em, Félix Guattari rozpoczął pracę nad scenariuszem do filmu science fiction, Un amour d’UIQ. Scenariusz ten, który przez siedem lat zaprzątał uwagę Guattariego, stanowił projekt wywrotowego kina popularnego, opartego na wyobrażeniu hiperinteligentnej, wewnątrzkomórkowej substancji żywej — „UIQ” (Universe Infra-quark) — zdolnej kontrolować globalne sieci komunikacyjne i łączyć się z „maszynami pragnącymi” wspólnoty skłotersów. Po odkryciu nieopublikowanego scenariusza paryscy artyści i filmowcy Silvia Maglioni i Graeme Thomson rozpoczęli wielopostaciowy projekt badawczy, którego zwieńczeniem jest ich esej filmowy In Search of UIQ. Podejmuje on centralny dylemat Guattariego: jak nadać kształt bezcielesnej istocie, pozornie pozbawionej ograniczeń przestrzennych i czasowych.