Pojawia się aluzja do podwodnego cyrku, a wielu wykonawców to akrobaci. Woda morska, jeśli rzeczywiście to ona, ma żółtobrązową barwę. Słońce z pełną tarczą wschodzi z kołyski Króla Słońca, a księżyc Saturna okrąża planetę. Animacja wycinankowa lekko przemierza świat, w którym czas ulega zniekształceniu, zawroty głowy ledwie pozwalają zachować równowagę, a konwencjonalne poczucie czasu zanika. Muzyka Johna Davisa, spowolniona do połowy tempa, niesamowicie rozbrzmiewa w pulsującej serii występów, a widz zastanawia się, czy w następnej scenie uda mu się odzyskać równowagę. Rytm całości jest muzyczny i przywodzi na myśl świat zdrowych zmysłów, który ledwie się trzyma; oczywiście świat snów wkrada się do purytańskiego poczucia przyzwoitości świadomego umysłu, stawiając na próbę wtórne poczucie zachwiania równowagi przed trybunałem… czegokolwiek, co przyjdzie na myśl. Delirium?