Na początku lat 60., gdy francuscy pionierzy cinéma vérité dążyli do osiągnięcia nowego realizmu, a kino bezpośrednie w Québec zaczynało walczyć o uwagę, w krajach bałtyckich narodziło się pokolenie dokumentalistów, którzy skłaniali się ku bardziej romantycznemu spojrzeniu na otaczający ich świat. Ten medytacyjny esej dokumentalny – autorstwa łotewskiego pisarza i litewskiego reżysera, których wyważony styl od dawna współgra z różnorodnymi stylistycznie dziełami Baltic New Wave – zręcznie wykracza poza granice typowego dochodzenia historiograficznego, tworząc portret twórców filmowych, których pamięć zachowała się mniej wyraźnie. Rezultatem jest znakomite poetyckie ujęcie ontologii tworzenia dokumentu. To także filmowy poemat o poetach kina.