Ten „roman” (zarówno romans, jak i powieść) o jej ojcu snuje głos Cécile Decugis — nieco ochrypły, pozbawiony sentymentalizmu i bezlitosny. To „photo-roman”, opowieść w nieruchomych obrazach (z wyjątkiem kilku ujęć filmowych). Zaczyna się od chronologicznej opowieści o życiu jej ojca i matki: postaci jak wszyscy inni — a przez to wyjątkowych. Fotografie z rodzinnego albumu oddają poczucie upływu czasu poprzez stopniowe zmiany w mowie ciała, damskich strojach i artefaktach służących autoprezentacji — samochodach, samolotach.