„Podróżowanie to nie tylko odwiedzanie miejsc, lecz także spotykanie ludzi” — zauważa jedna z postaci w odświeżającej komedii obyczajowej Michèle Rosier. Osiemnaście osób wsiada do autokaru jadącego do Mont-Saint-Michel; są podekscytowani i roztrzęsieni — aparaty w gotowości, pragnienia niejasne. W tej barwnej grupie są dojrzewająca pokojówka, która marzy o ślubie, dyskretny Irlandczyk, nadęty burżuj i tajemnicza dama w renesansowym stroju, wyglądająca tak, jakby zgubiła swój zamek. Nie ma tu par stworzonych w niebie; wręcz przeciwnie — postacie zdają się robić wszystko, by doprowadzić się nawzajem do szału, zanim wycieczka dobiegnie końca. Kiedy autokar napadają rabusie drogowi, a pasażerowie tracą klejnoty i pieniądze, ta niefortunna przygoda czyni z nich wspólników… Na tych zwykłych śmiertelników, wyrwanych z dotychczasowego życia, rzucono jakby urok; porzucają swoją banalność i wysiadają z wielkiego autokaru, by wyruszyć w inną przestrzeń, ku nieznanemu. — Joan Dupont