Po przejściu kraju na gospodarkę rynkową szpital psychiatryczny pozostaje bez finansowania. Naczelny lekarz (Yaşar Nuri) odsyła pacjentów do domów. Okazuje się jednak, że świat zewnętrzny jest jeszcze bardziej szalony niż sami pacjenci. Widząc stan społeczeństwa, pacjenci są zmuszeni wrócić do szpitala. Chociaż film przedstawia życie osób z chorobami psychicznymi, w rzeczywistości za pomocą czarnego humoru ukazuje brzydotę i niedociągnięcia naszego społeczeństwa oraz codziennego otoczenia.