Literatura i psychoanaliza przywołują tu postać mityczną dla intelektualnej, artystycznej i psychoanalitycznej historii Argentyny sprzed dyktatury: Oscara Masottę. Wprowadził myśl Lacana do Ameryki Łacińskiej, podobnie jak strukturalizm, działał w obronie pop-artu, a także sam zapoczątkował legendarne performanse. Masotta znajduje się w samym centrum tego wspaniałego fermentu lat pięćdziesiątych i siedemdziesiątych. W przypadku tak niejednoznacznej postaci Dora Garcia nie kręci jednak biografii filmowej ani nie ogranicza się do służebnej rekonstrukcji antologii jego „akcji”. Zamiast tego, poprzez niejednorodne połączenie obu tych podejść i wysunięcie na pierwszy plan innych elementów, proponuje swobodną ewokację, przypominającą psychoanalityczne słuchanie.